Haven of the Eleventh Soul

Closed the Cycle

2005-07-17T15:25:00.000+07:00

Closing Cycle [Paolo Coelho]

One always has to know when a stage comes to an end. If we insist on
staying longer than the necessary time, we lose the happiness and
the meaning of the other stages we have to go through. Closing
cycles, shutting doors, ending chapters whatever name we give it,
what matters is to leave in the past the moments of life that have
finished.

Did you lose your job? Has a loving relationship come to an end? Did
you leave your parents house? Gone to live abroad? Has a long-
lasting friendship ended all of a sudden? You cans pend a long time
wondering why this has happened. You can tell yourself you won t
take another step until you find out why certain things that were so
important and so solid in your life have turned into dust, just like
that.

But such an attitude will be awfully stressing for everyone
involved: your parents, your husband or wife, your friends, your
children, your sister, everyone will be finishing chapters, turning
over new leaves, getting on with life, and they will all feel bad
seeing you at a standstill. None of us can be in the present and the
past at the same time, not even when we try to understand the things
that happen to us.

What has passed will not return: we cannot forever be children, late
adolescents, sons that feel guilt or rancor towards our parents,
lovers who day and night relive an affair with someone who has gone
away and has not the least intention of coming back. Things pass,
and the best we can do is to let them really go away. That is why it
is so important (however painful it maybe!) to destroy souvenirs,
move, give lots of things away to orphanages, sell or donate the
books you have at home.

Everything in this visible world is a manifestation of the invisible
world, of what is going on in our hearts and getting rid of certain
memories also means making some room for other memories to take
their place. Let things go. Release them. Detach yourself from them.

Nobody plays this life with marked cards, so sometimes we win and
sometimes we lose. Do not expect anything in return, do not expect
your efforts to be appreciated, your genius to be discovered, your
love to be understood. Stop turning on your emotional television to
watch the same program over and over again, the one that shows how
much you suffered from a certain loss: that is only poisoning you,
nothing else. Nothing is more dangerous than not accepting love
relationships that are broken off, work that is promised but there
is no starting date, decisions that are always put off waiting for
the ideal moment.

Before a new chapter is begun, the old one has to be finished: tell
yourself that what has passed will never come back. Remember that
there was a time when you could live without that thing or that
person nothing is irreplaceable, a habit is not a need. This may
sound so obvious, it may even be difficult, but it is very
important.

Closing cycles. Not because of pride, incapacity or arrogance, but
simply because that no longer fits your life. Shut the door, change
the record, clean the house, shake off the dust. Stop being who you
were, and change into who you are.

-----------------------------------------------------------------
17 July 2005

I've closed the cycle.

I'm really not sure if its the right thing to do. I love her so much. But I guess I really felt short of what was enough. I thought I gave it my all, but maybe I didn't give anything at all.

I had a foot outside the door. But now I guess I had to drag the other foot outside and close the door.

I'm slowly caving in. Retreating to the comforts of my inner self. My life has hit another winter. I have to hibernate.

Goodbye. It shouldn't be this way.

What the?!

2005-05-05T18:25:00.000+07:00

Advanced Global Personality Test Results

Extraversion	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	56%
Stability	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	46%
Orderliness	\|\|\|\|\|\|	30%
Empathy	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	63%
Interdependence	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	50%
Intellectual	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	70%
Mystical	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	36%
Artistic	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	43%
Religious	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	70%
Hedonism	\|\|\|\|\|\|	23%
Materialism	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	43%
Narcissism	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	50%
Adventurousness	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	90%
Work ethic	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	50%
Self absorbed	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	36%
Conflict seeking	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	63%
Need to dominate	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	76%

Romantic	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	50%
Avoidant	\|\|\|\|\|\|	30%
Anti-authority	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	70%
Wealth	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	43%
Dependency	\|\|\|\|\|\|	30%
Change averse	\|\|	10%
Cautiousness	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	43%
Individuality	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	76%
Sexuality	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	56%
Peter pan complex	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	56%
Physical security	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	70%
Food indulgent	\|\|\|\|\|\|\|\|\|\|	36%
Histrionic	\|\|\|\|\|\|	23%
Paranoia	\|\|\|\|\|\|	23%
Vanity	\|\|\|\|\|\|	30%
Hypersensitivity	\|\|\|\|\|\|	30%
Female cliche	\|\|\|\|	16%

Take Free Advanced Global Personality Test
personality tests by similarminds.com

Stability results were medium which suggests you are moderately relaxed, calm, secure, and optimistic.

Orderliness results were low which suggests you are overly flexible, improvised, and fun seeking at the expense too often of reliability, work ethic, and long term accomplishment.

Extraversion results were moderately high which suggests you are, at times, overly talkative, outgoing, sociable and interacting at the expense of developing your own individual interests and internally based identity.

trait snapshot:
messy, disorganized, not rule conscious, rebellious, rash, weird, ambivalent about chaos, likes bizarre things, anti-authority, not good at saving money, not a perfectionist, leaves many things unfinished, low self control, strange, desires more attention, romantic daydreamer, abstract, impractical, unproductive, leisurely, likes the unknown.

Trip lang...

Imon to...

2005-04-24T21:29:00.001+07:00

...you...

Hello there... Can you hear me?

...

...

...

Guess not. And it sucks.

Yes, I tried to call you. The thing is... YOUR GODDAMN PHONE IS ALWAYS BUSY! I stayed up all night just to contact you, thinking maybe you're talking with your mom or something... But poor me... IT WAS NOT THE CASE.

And I did email you. But maybe you didn't receive it. OR maybe, JUST MAYBE, you weren't able to go online these days. BUT LO AND BEHOLD! You've got a new testimonial in your friendster account. Damn. Guess you're just busy.

And yeah, I was texting you. But no reply, still, as of this moment. Answering my SMS is expensive, on your part. Too bad... I was waiting for just one damn message. Kahit blank pa yung laman.

AND YES, I AM ANGRY. You want to know why?

BECAUSE... I GODDAMN MISS YOU! AND I DON'T HAVE ANY FUCKING IDEA WHERE IN THE WORLD YOU ARE.

GET ME?!

Ang Pagninilay sa Meron: Ika anim na Kabanata

2005-04-18T09:05:00.000+07:00

Ngayon naman maitatanong natin kung paano naman lumabas sa mundo itong mga bagay bagay na meron. Si Aristotle ay nagbigay ng apat na kadahilanan ng pagmemeron ng isang bagay. Ito ay ang mga pinal na kadahilanan, ang material na kadahilanan, ang kadahilanang pormal, at ang epektibong dahilan. Kahit pinal na kadahilanan ang tawag dito ay ito ang unang dahilan na lumalabas. Ito kasi ang silbi, ang gamit, ang kumbaga’y target o goalng isang bagay. Ito ang nagtutulak sa epektibong kadahilanan para gumalaw. Ang epektibong kadahilanan ay ang gumagalaw upang magawa o mailabas sa katotohanan ang konepto ng isang bagay. Ang kadahilanang pormal naman ay ang istruktura o hitsura ng isang bagay. Ito’y maaring nakikita o nararamdaman. Ang materyal na kadahilanan naman ay ang komposisyon o ang ginamit na mga sangkap upang mabuo ang isang bagay.

Ilapat natin ang mga konseptong ito sa lamesa. Ano ba ang dahilan kung bakit gumawa ng lamesa? Kasi nahihirapan siguro silang kumain o mag aral na nakalagay ang pagkain o gamit sa sahig. Kaya naisip nilang gumawa ng patungan na mataas para hindi na sa sahig ilalagay ang mga gamit. Ito ang pinal na kadahilanan. Maatim din lamang ng lamesa ang kadahilanang ito kapag siya’y ginamit na ayon sa silbi at ninanais ng gumawa sa kanya. Ang epektibong kadahilanan naman ay ang karpintero. Maaring siya ang may kailangan ng lamesa o may nagpagawa sa kanya na nangangailangan nito. Ang pormal naming kadahilanan ay ang pagkakaroon nito ng sapat na paa para masupothan ito sa pag tayo, maaring apat o tatlo, misan may ay isa pa nga eh. Pede ring naka varnish lang ito o kukulayan ng pula o asul o berde. Pedeng may disenyong dragon o mga bulaklak sa tabi nito. Ang materyal namang komposisyon nito ay maaring kahoy o plastik o bakal.

Balikan naman natin ang tao. Ilalapat natin ang apat na kadahilanang ito sa tao. Alamin, mahalin, at pagsilbihan ang Diyos, iyan ang pinal na kadahilanan ng tao. Ang pormal naming kadahilanan ay ang kaluluwa. Dahil ito ang nagpapanitili sa istruktura ng tao, kung wala nito ang tao ay hindi tao. Ang proximate efficient cause ay ang kanyang magulang, pero ang remote efficient cause naman ay ang Diyos. Ang materyal na komposisyon naman niya ay ang laman ng katawan niya, may dugo, buhok, at kung anu ano pa. Kung ating papansinin hindi pede paghiwalayin ang katawan at kaluluwa ng tao. Sapagkat ang tao ay isang composite being o ang pagmemeron niya, kahit tila isa, ay gawa sa pagsasama ng dalawang pagmemeron, ang prime matter at substanstial form.

I'm Fine.

2005-04-17T22:10:00.000+07:00

TO: Anybody Concerned
FR: Me
RE: I'm fine.
DT: 17 April 2005

I'm fine.

Yup. You read it right. I'm F-I-N-E.

I don't need your sympathy. Nor your touching story (that is on your POV).

I know...

...that i'm alone this summer. My family's in the US, in case you haven't heard, and I'm left here to rot in summer class. SO WHAT? I aint a baby no more. I don't cry or be depressed just beacuase of that. And I dont need your version of the story of how my mom cried when she left the house or how you remember hearing our car pass by or how Joseph runs at the oval. I don't want to pat your back while you cry because of them leaving. HELLO!!! It's like your the one left alone. I pity you guys. I had my visa rejected after being stripped down naked, missing a couple of important class, having a feud with my parents about leaving, and waking up early just to get my passport. And add up the stress I had to go to just to "listen" to the infinite number of people who was deeply saddened by my misfortune. And now look at me, I'm the one fine. Wake up people. It's not the end of the world. A family is not broken because of distance, it is broken because of distrust. A family is made not because of living in one roof, it is made because of love. Love's strength is not measured by proximity to each other's body, but by proximity to each other's hearts.

...I seemed to be journeying longer than anybody else. That it seems to some that I have no future, no direction at all. But think about this, between the rabbit and the turtle, the rabbit is faster than the turtle, though the rabbit reaches the end first, it does not mean that the turlte is headed nowhere. It goes towards the same goal, only slower. And maybe I'm just taking another road towards the same goal. The thing is, people seldom see that reaching the goal is the most important thing how to get there is just a subjective thing.

...that no matter what I love Her. I maybe the worst person who loved Her. But still, I loved, love and will love Her. iLOVEyou baby.

Rebellion 101

2005-01-16T07:29:00.000+07:00

This is a guide for those Filipinos who cannot wait to overthrow the current government. I got this from my Political Dynamics professor, who said that Samuel Huntington was the one who made this list.

Overthrowing the Regime:

Attack the legitimacy of the regime.
Consolidate support from th business leaders, middle class, professionals, religiuos leaders, political party leaders. Actually, hire EVERYONE who will fight the regime.
Practice and preach non-violence.
Cultivate generals. [better have high ranking military by yor side.]
Promote unity among opposing groups in your alliance. find common ground.
When the regime falls, be prepared to quickly fill in the political vacuum.

*Nota Bene* Keep expectations low, shit happens. Be ready with your passport or yacht or submarine, in case the rebellion flops you can easily escape.

Finally.

2005-01-07T07:25:00.000+07:00

It's been so long a time since I opened this blog. I forgot my password and was slow to actually know how to retrieve it. So here I am right now. Hello.

I wanted to change my blog. But I really don't have a good concept of how I want it to look like. there are times when I wanted it messed up and there are times when I wanted it spick and span. Dang. Maybe I'll stick with the orange color until someone discovers a new hue.

There are things I want to do now. Namely:

sleep
paly ragnarok
eat
kiss Her
hug Her
roll naked on snow
dunk over UST varsity players
graduate
swim [miss my PE class]
watch Star Wars Episode 3
make love [seriously]

This sucks. I have no memory whatsover of what hapen when the clock struck 12mn last Dec 31. I was dozing off already at my bed with alcohol flooding my brain. I woke up, temporarily, at 1am due to my cellphone's ring. Itwas Her. *10 Missed Calls* Wah. *looks at the time* 1:15am. Dang. I missed New Year. Will I be drunk and sleepy the whole year? I hope not.

Ang Pagninilay sa Meron: Ikalimang Kabanata

2004-11-12T07:30:00.000+07:00

Kung hindi tayo tiyak kung meron nga, may pag aalinlangan lagi ang pagkapit at titiwala dito. Ito ay ang disiplina ng alanganin. May nalalaman tayo subalit mayroon din tayong hindi nalalaman. May nalalaman tayo subalit hindi lubos ang kaalaman natin dito. At dahil alam natin na marami pa tayong hindi nauunawaan, nag nanais pa tayong makaalam pa. Katulad na nga lamang noong pagkukuwento ng aking kaibigan tungkol sa Espanya. Hindi ako nakakasigurado kung lahat ng sinasabi niya ay detalyado o kuro kuro lamang niya, kaya naman ako ay lalong nagnanais na makapunta doon. Pero dahil sa kakapusan sa pananalapi, ako ay nanghuhula na lamang ng mga bagay bagay na nandoon sa Espanya. Ang hula ay hindi pulos chamba sapagkat ito ay nakabase sa katotohanan. Maaring sa nangyari na o sa nangyayari na o sa paulit ulit na mga pangyayari na tila may sinusundang pattern. Ito ay ang pagtanaw sa isang bagay sa hinaharap na nakabase sa isang bagay na umiiral na sa kasalukuyan o umiral na dati pa. Pero kahit na batay ito sa mga karanasan natin dati, wala pa ring katiyakan sa mangyayari sa hinaharap.

Kung ganito ay ano ang tiyak na kaalaman ng tao? Ito ay ang kaalaman na wala tayong nalalaman. Katulad na lamang ng kuwento tungkol kay Sokrates, hindi siya maniwalang siya ang pinakamarunong sa siyudad nila sapagkat alam niyang wala siyang alam. Kaya naman pinuntahan niya ang inaakalang iyang mga henyo pero ang lumabas ay sila ang walang alam. Bakit ganito? Sapagkat ang pagkapit sa meron ay ang pagiging matinong tanga. Oo, matinong tanga. Ito ay ang pag amin ng wala ka talagang alam. Alam mo ang katotohanan na ito at ito ay tanggap mo ng buong pakumbaba. Pero hindi ka tumitigil dito dahil hahanapin mo pa rin ang katotohanan. Hindi ka nagmamaalam, at hindi ka rin umuupo na lamang sa tabi at natutulog dahil nga wala kang alam. Ito rin ay ang pagiging bukas sa mga posibilidad na maaring magbigay ng katotohanan ang ibang disiplina. Kailangan pa rin magtaka at maging tapat sa sinaunang karanasan para maging matindi ang kapit sa meron. Sapagkat ang karanasan sa meron ay laging isinisilang at nagbabago. Ito ang ironiya ng buhay, ang karunungan ay ang pagkaroroon ng walang kaalaman, ang pagiging matinong tanga.

Ang Pagninilay sa Meron: Ikaapat na Kabanata

2004-10-20T06:28:00.000+07:00

Kung nararanasan natin ang meron, ito ba ay nakikita natin? Hindi. Parang ilaw, nakikita natin ang mga naiilawan pero hindi ang ilaw. O kaya ang papagayo, natatanaw natin itong sumasayaw sa hangin pero ang tansi ay hindi natin nakikita. Kung ganito ay ano ang nakikita natin? Ang nakikita natin ay hindi mismo ang meron kundi mga butil at ekspresyon ng meron. Tumingin ka sa parang at hanapin ang maabot ng iyong tanaw. Hindi natin makikita ang ating abot tanaw, pero makikita natin ang kalabaw, ang palay, ang uwak, at ang lumulubog na araw. At sa pagtanaw natin ito ay namumulat pa tao sa pagmemeron ng iba. Lalong lumalak ang ating kamalayan sa meron sa isipan natin, pero lalo nating naiintindihan na napakaraming bagay pa tayong hindi alam.

Nakakapagod at nakakasakit ng ulo ang paghahanap ng meron, napakalawak kasi ng meron. Sa bawat karanasan natin sa meron, sa bawat pagdating natin sa hangganan, may bagong meron at may bagong hangganan na naman. Dagdagan pa natin ng kaiksian ng buhay natin, tila nakakatamad na alamin ang meron. Mayroong tatlong katamaran sa pagharap sa meron. Una ay ang katamaran dahil sa pagaakalang alam mo na ang lahat. Pag-alam mo na ang lahat hindi mo na kailangang tanawin ang hangganan at puntahan iyon. Alam mo na kasi ang mga nandoon. Isang halimbawa ay sa panonood ng telebisyon. Alam mo na puro problema ang makikita mo kaya hindi ka na lang manonood. Kaya naman hindi mo na nakita ang ibang parteng katotohanan, na may masayang pangyayari din naman. Paano mo malulunasan ito? Kinakailangang tumingin at dumanas ulit. Wala kasi tayong kakayahang ang kabuuan ng meron, pero sasayangin natin ang pagkakataon kung hindi natin mararanasan ang kayang natin maranasan. Ang pangalawang katamaran ay ang masugid na pagtingin sa katotohanan ngunit ayon lamang sa isang sistema lamang. Katulad na lamang noong ineks-komunikado si Galileo dahil sa paniniwala ng simbahang Katolika na ang mundo ay ang nasa gitna ng kalawakan sapagkat ito ay nasasaad sa Bibliya. Mali ito sapagkat inilapat ng simbahan ang relihiyon sa pagpapaliwanag ng siyensiya. Magkaibang disiplina sina at hindi naaangkop ang bibliya bilang batayan ng posisyon ng mga planeta sa kalawakan. Ang solusyon sa problemang ito ay ang pagbubukas ng mata na kahit may katotohanan sa sistema ay ito ay may hangganan. Kailangan kasing magtulungan ang iba’t ibang disiplina para mas maunawaan ang karanasan. Kaya naman inalis na ni Juan Pablo II ang eks-komunikasyon kay Galileo. Ang pangatlong katamaran ay ang mula sa pagkabigong paghahanap ng meron. Sapagkat hindi ko makita o maintindihan ang meron, marahil ay walang meron. Katulad na lamang nang subukang lumaya ni Anakin sa Star Wars sa kanyang amo. Hindi siya pinayagang makalaya kahit anong pilit niya dito, kaya naman nawalan na siya nang pagasa. Siyempre magkaiba kasi ang “wala akong alam” sa “hindi ko malalaman ang lahat sa meron.” Hindi man natin malaman ang lahat dapat pa rin nating alamin ang lahat na kaya nating alamin. Ang pangkalahatang lunas sa mga katamarang ito ay ang pagpapatibay ng pakikipagugnayan sa meron. malabo man ito, huwag sana tayo maging tamad sa paghahanap ng katotohanan.

Ang Pagninilay sa Meron: Ikatlong Kabanata

2004-10-15T08:58:00.000+07:00

Kung ganito pala ay hindi konsepto ang meron. Kasi kung ito ay konsepto, maaring isipin na lang natin ang meron. Na ang meron ay ang pag iisip at pag bigkas sa “lay up” at hindi mismo ang paggawa ng lay up. Pero hindi nga konsepto ang meron, kasi ang hangganan ng meron ay “hindi wala,” hindi konsepto ang wala dahil wala pang nakakaranas ng wala. Nauuna ang meron sa konsepto, hindi ito tulad ng konsepto iniimbento. Katulad na lamang ng anekdota ng buntot ng baka at si Lincoln. Kahit ilagay ang pangalang “paa” sa buntot ng baka, hindi pa rin magbabago pag memeron ito sapagkat ito talaga ay buntot. Nilagyan lamang ng konseptong “paa” ang buntot kahit hindi naman ito ang katotohanan. Andyan na ang meron bago pa lamang tayo ipinanganak, tayo ay namulat lamang dito. Tayo ay saklaw ng meron, kaya kahit tumigil sa pagmemeron ang isang tao/bagay, nagmemeron pa rin siya. Lumalampas sa konsepto ang meron, kahit limitado ang abot tanaw natin, laging meron pa. Ang meron ay hindi tama o mali. Ang sinabi tungkol sa meron ang maaring maging tama o mali.

Kung hindi konsepto ang meron, ano ang meron? Ang meron ay ang pagmemeron, ayon kay Fr. Ferriols. Hindi lamang nasa salita o kaisipan lamang. Ito ay ang kanaranasan at ang pagdama ng karanasan ng pagmemeron. Hindi malalaman ang pagmemeron ng isang bagay sa konsepto, sapagkat hindi nga konepto ang meron. Ito ay malaman sa paghango sa karanasan mo sa bagay ng iyon. Sapagkat kailangang ilapat sa katotohanan o realidad ang konsepto.

Ayon sa kuwento ng manggugulong ni Tsuang Tsu, kailangan ng taong dumaan sa masasabi bago niya matatamo ay hindi masasabi. Sinabi ng maggugulong na kay tagal na niyang gumawa ng gulong at matagal na rin niyang kinukuwento sa anak kung paanong gumawa ng gulong. Kinakailangan daw na maging mabigat at magaan ang kanyang kaliwa at kanang mga kamay sa paggawa ng gulong. Gayunpaman, kahit na naunawaan ng anak ang salita o konsepto ng paggawa ng gulong, hindi pa rin niya nararanasang gumawa nito.

May uri ng pag-uunawa na magmumula lamang sa pagagawa. Katulad na lang sa pagtatatag ng aklatan ng anak. Lumibot isya sa iba’t ibang parte ng Tsina para malaman ang iba’t ibang estilo ng mga maggugulong sa paglikha ng gulong. Nakalathala siya ng napakaraming libro tungkol sa paggawa ng gulong. Pero ano ang nasa kanya? Sari-saring konsepto lamang tungkol sa paggawa ng gulong. Subalit hindi naman talaga niya ito ginamit sa pagbigkas ng meron. Noong nagsimulang kumilos ang anak, naranasan niya kung ano ba iyong pagpapagaan at pagpapabigat sa kamay. Naka pitong taon siya bago nakagawa ng totoong gulong. Mula dito, masasabi natin na sa metapisika, kapag nasabi na ang lahat nang masasabi, ang pinakaimportante ay ang hindi masasabi., kkundi iyong magagawa lamang. Sa paggawa, nagiging mas masinsin ang ating pag unawa, samantalang sa pag unawa, may umuusbong na panibagong paggawa.katulad na lang ng pagmamaneho. Sa pagmamaneho natin, nararanasan natin na ganito pala ang pag tamang pagkambyo at pagliko, sa pagunawang iyon, nagagawa at nauunawaan natin ang mga tamang gawin sa daan.

Ang Pagninilay sa Meron: Ikalawang Kabanata

2004-10-14T22:10:00.000+07:00

Aking naisip minsan kung kaya rin kayang umunawa ng bulag sa paraan ng pagunawa ng isang nakakakita. Sapagkat hindi naman nila nagagawang magbasa ng libro o kaya ay makikita ang mga pangyayari sa kapaligiran. Tila may kalamangan ako pagdating sa kanila at mas nakakunawa ako ng mga bagay kaysa kanila. Pero sa aking pagkakakita sa buhay ni Helen Keller, ako ay naliwanagan. Kaya rin ngang umunawa ng bulag. Hindi man talaga makakita ang bulag, maari pa rin palang maihalintulad ang pag unawang ito sa pagtingin. Ginagawa ang pag unawang ito sa pamamagitan ng pagdama sa mga karanasan. Katulad noong ipinadama ni Ms. Sullivan kay Helen Keller ang tubig. Natauhan si Helen, nakita niya na may kakayahan palang siyang umunawa, kaya rin niyang danasin ang mundo. Unti-unti siyang namulat sa mundo at kinalaunan siya ay naging tanyag.

Hindi importante kung bulag man o hindi ang isang tao upang makaunawa. Ang importante ay kaya nitong kumapit at dumanas sa meron upang mamulat sa mga nangyayari at makaunawa. Halimbawa na lamang ay ang mga bulag na nag aaral ng Braille at pagkatapos nagtuturo din sa ibang bulag ng sistemang ito. Itatapat natin ito sa mga politikong puro na lamang pangako na wala naming nangyayari. Dahil sa kakayahan dumanas sa meron, mas nauunawaan at mas nakikta pa ng bulag na ito ang realidad kaysa taong nakakita talaga.

Pero may kakayahan ba tayong makita o maranasan ang lahat? Wala. Maiksi ang buhay at sa kadahilanan ito, may mga pagkakataong umaasa tayo sa ibang tao upang maunawaan ang hindi natin kayang danasin. Ang karunungan ay sosyal, kailangan ang dialogo para makamtam ang ito. Katulad na lamang ng karanasan sa Espanya, hindi pa ako nakakapunta doon pero yung kaibigan kong umuwi ay doon nag aral ng dalawang taon. Sa kanya ako umaasa na magbahagi sa akin ng karunungan at karanasan ng Espanya. Pero kinakailangan maging wasto at matino ang pagtitiwala na ibinigay natin sa ating kapwa tao. Sapagkat kung hindi ay hindi natin talagang pinagkatiwalaan ay magkakaroon ng puwang sa katotohanang ibinigay sa atin. Pero sino nga ba dapat ang pagkatiwalaan? Siya ang taong marunong magmasid at umunawa, marunong magbunyag at makatotohanan. Tayo naman na nagbibigay ng tiwala ay dapat marunong kumilatis at marunong umunawa.

Sa pagkilatis sa mga sinasabi at ipinapasa ng ibang tao sa atin, kinakailangang kaya nating iugnay sa ating mga karanasan ang kanilang mga sinasabi. Kung tatanggapin lang kasi natin ang mga sinasabi nila nang hindi inaangkop ang mga ito sa realidad natin, mananatiling konsepto lamang ang mga ito at walang saysay. Katulad na lang ng pag babasketbol, hindi maaaring konsepto na lamang ang lay up. Hindi natin masasabi na eksperto tayo sa lay up kung tayo man ay hindi pa rin nakakagawa ng lay up.

Ang Pagninilay sa Meron: Unang Kabanata

2004-10-14T10:15:00.000+07:00

Ano nga ba ang metapisika? Ito ba ay katulad ng pisika kung saan ang tao ay nagsusukat ng bilis ng pagbaba ng isang bagay mula sa hangin o nagdrodrowing ng maaring daanan ng isang itinapon na bagay sa ere. Baka naman ito ay katulad ng teyolohiya na nababase sa bibliya ang itinuturo. Siguro ito ay katulad ng kasaysayan na nagtatala ng mga nangyari sa buhay ng tao. Hindi ganito ang metapisika.

Ta meta ta physika ang itinawag ni Andronicus ng Rhodes sa mga lupon ng libro makatapos ang grupo ng libro sa pisika ni Aristotle. Ibig sabihin ng Griyegong salita ay ang libro/lathala pagkatapos ng pisika. Maaring mababaw ang ibig sabihin, pero kung titingnan at iisipin natin mabuti ay may dalang kalaliman ito. Sapagkat ang pag aaral ng metapisika ay nagsisimula sa pisikal na bagay patungon sa bagay na abstract. Kumbaga ito ay lumalampas pa sa pagkapisikal ng isang bagay.

Sabi ni Lobergan ang metapisika ay umuusbong mula sa purong pagnanais ng tao. Pagnanais tungo saan? Pagnanais tungo sa katotohanan o sa meron. Sapagkat tumutulong ang metapisika upang masiguro ng tao ang kanyang nalalaman at hindi puro kabulaanan lamang.

Nagbigay si Lonergan ng tatlong lebel na gagalawan ng tao para maabot ang katotohanan. Ang unang lebel ay ang metapisikang latent. Ito ang pinakamababang lebel na kung saan lahat tayo ay nagsisimula. Nakabase ito sa mabawbaw na persepsyon sa bagay-bagay. Halimbawa nito ay ang pagpapaliwanag na nagkakaroon ng eclipse dahil may malaking pawikan na kakain ng araw kaya natatapan ito at nagdidilim ang paligid. Mabawbaw man ito, pero may katotohanan pa ring taglay ito.

Ang pangalawang lebel ay ang metapisikang problematic. Ito naman ay naguusbong mula sa pagaaral ng tao sa isang partikular na disiplina. Sa pag aaral niya ng disiplinang ito, nararamdaman niyang kayang ipaliwanag ng disiplinang ito ang lahat ng bagay. Reductionism ito sa Ingles o ang pag papaliwanag ng lahat ng bagay gamit ang isang disiplina o teorya. Ang magandang halimbawa ay ang paggamit ng matematika upang ipaliwanag ang pag iral ng Diyos. Ito ay may pagkakamali dahil mailalapat lamang ang matematika sa pisikal na ng nilalang at hindi sa ispirituwal. Walang haba, o lawak o dimension ang espirito, kaya naman hindi pwede itong gamitin para patunayan ang Diyos. Totoong maipapakita nito na hindi umiiral ang Diyos sa matematika sapagakat hindi siya nasusukat, pero hindi nito mapapatunayan na talagang walang Diyos.

Metapisikang explicit ang pangatlong lebel ng paggalaw ng tao patungo sa katotohanan. Ito naman ay ang pagkakaroon ng isang maayos na pagtingin sa kalahatan gamit ang pagtingin ng mga iba’t ibang disiplina. Nagkakaroon ng kaliwanagan ang tao dahil nalalaman niya kung anong tamang pagtingin o disiplina nag ilalapat sa pagharapan sa isang particular na katotohanan o pang yayari. Ang gagamitin nating halimbawa ay ang pag iral ng Diyos. Kung may alam tayo sa siyensya, matematika, at teyolohiya , maiisip natin na maling gamitin ang naunang pamamaraan. Hindi kasi pewede dalhin sa laboratoryo at ilagay sa ilalim ng mikroskopyo ang Diyos. Hindi naman pwede na gamitin ang matematika dahil hindi masusukat ng ruler o kung ano pa mang kagamitang pang matematika ang isang espirituwal na bagay. Kaya naman teyolohiya ang tamang gamitin. Sa pangalan pa lang ng disiplina, nalalaman ng isang tao na nararapat itong gamitin.

Maikikita natin na may nangyayari na paggalaw sa loob ng tao. Mula sa dati patungo sa ngayon na patungo naman sa hindi pa. Sa paggalaw na ito may mga nangyayari na pagbabago sa loob ng tao. Nagkakaroon ng siya ng kamalayan ng mga bagay bagay sa kapaligiran niya. Ito’y isang dinamikong pangyayari na tuloy-tuloy. Kung itong paggalaw na ito ay tuloy-tuloy at nangyayari sa loob ng tao, masasabi natin na ang tao ay hindi isang pangngalan na walang paggalaw. Kung hindi siya isang pangngalan at siya ang may paggalaw, siya, samakatuwid, ay isang pandiwa, isang pangyayari na hindi lamang nananatili sa isang particular na posisyon o estado.

Gumagalaw ang tao mula sa kamangmangan tungo sa katotohanan o sa meron. Iisa lamang ang katotohanang ito, hindi marami at hindi depende sa disiplina na ginagamit ng isang tao.